html { -webkit-filter: grayscale(100%); -moz-filter: grayscale(100%); -ms-filter: grayscale(100%); -o-filter: grayscale(100%); filter: gray; filter: grayscale(100%); }

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      

คุณ ณธษา วีระชาติ

                                                                  

                                

ไม่เพียง มหัศจรรย์แต่คือ

ปาฏิหาริย์แห่งเสียง


 

                                                          

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

              

 

 

 

 

 

 

 ในช่วงชีวิตของคน ๆหนึ่งถ้าถามว่าอะไรคือสิ่งสำคัญที่สุด บางคนอาจเป็น ลาภ ยศ เงินทอง หรือ ความสมบูรณ์ทางด้านวัตถุอื่นๆ ที่จะมาเติมเต็มให้ชีวิตสะดวกสบายมากขึ้น   แต่สำหรับดิฉันแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ความสุข สุขใดจะสดชื่นเหมือนความสุขทางใจ ....ไม่มี เพราะ ใจเป็นใหญ่....ใจเป็นประธาน ถ้าใจไม่สุขแล้ว....ร่างกายจะสุขได้อย่างไร ดิฉันไม่ได้มีปัญหาทางการได้ยินมาแต่กำเนิดตอนเด็กๆ ก็ได้ยินเสียงอยู่ แต่ต่อมาการได้ยิน ก็ลดลงเรื่อยๆ เวลาได้ยินเสียงคนพูดอะไรก็จะหันไปมองแล้วเกิดความรู้สึกว่า ทำไมจึงจับ คำพูดไม่ค่อยได้........ไม่รู้ว่าเขาพูดว่าอะไรแปลความหมายไม่ออกไปพบแพทย์ แทบ จะทุก โรงพยาบาล ก็ได้รับคำตอบเหมือนกันว่า   หูไม่มีความผิดปกติ แต่เป็นที่ประสาทหูชั้นใน ซึ่งยังไม่สามารถรักษาได้จึงต้องปล่อยไว้จนกระทั่ง การได้ยินมาถึงจุดที่ได้ยินเพียงเสียงเบา มากๆ และ ต้องอาศัยการมองปากเท่านั้นถึงจะเข้าใจคำพูด.....เมื่อเรียนจบและทำงานเป็น ครูซึ่งเป็นอาชีพที่ใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กๆ เวลาสอนถ้านักเรียนพูดตรงหน้าจะรู้เรื่องถ้าพูดห่าง ออกไปบางทีก็ฟังไม่เข้าใจ...สอนอยู่ 15 ปี ก็ถูกห้ามสอนเพราะมีคนที่คิดว่าดิฉันไม่สามารถ สื่อสารกับนักเรียนให้เข้าใจได้และด้วยคำพูดที่ว่าพูดก็ไม่ชัดฟังก็ไม่รู้เรื่อง หมดสภาพแล้วทำให้รู้สึกว่า......ชีวิตของตนเองตกต่ำ ย่ำแย่ จนถึงขั้นทุกข์ระทมตรอมตรม มีปมด้อยเลย ทีเดียว......ความมั่นใจไม่มีเหลือ ไม่กล้าพูดคุย ไม่กล้าออกความคิดเห็นไม่กล้าร่วมกลุ่มกับ ใคร ดูหนัง ละคร ฟังเพลงอะไรก็ไม่รู้เรื่องฟังไม่เข้าใจเคยคิดอธิษฐานในใจว่าถ้าปาฏิหาริย์ มีจริง.......ขอแค่วันเดียว.......วันเดียวเท่านั้นที่ได้ยินเสียงให้ชัดเจนได้พูดคุยกับคนอื่นโดยไม่ ต้องมองปากเขา ได้ฟังเพลงที่เราชอบอย่างไพเราะได้อีกแล้วจะแลกด้วยชีวิตก็ยอมพอได้ รู้ข้อมูลเกี่ยวกับการผ่าตัดประสาทหูเทียมก็ดีใจ ศึกษาอย่างถี่ถ้วนและ ใช้เวลาตัดสินใจนาน พอสมควรแต่ด้วยตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าชีวิตเราต้องดีขึ้น..ใครจะดูถูกเราก็ช่าง...เราต้องลบ ล้างคำพูดนั้นให้ได้จึงตัดสินใจผ่าตัด เมื่อเปิดเครื่อง...เสียงแรกที่ได้ยินอย่างชัดเจนคือเสียง ติ๊ก..ติ๊ก..หันไปมองรอบห้องอยู่นานเพราะไม่รู้ว่าเสียงอะไร.แต่พอมองนาฬิกาเห็นเข็มวินาที เดินสัมพันธ์กับเสียงที่ได้ยิน.รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีว่าที่เราได้ยินคือเสียงนาฬิกาหรือนี่ ??” เคยแต่อ่านเจอว่านาฬิกามีเสียงอย่างนี้แต่ไม่เคยได้ยินเลย....ต่อมาเมื่อผ่านการฝึกฟังฝึกพูด อย่างเข้มจากครู และ ฝึกฝนด้วยตนเองโดยการฟังข่าวและฟังเพลงจากวิทยุหรือเทปในช่วง แรกดูเนื้อร้องไปด้วย และ ต่อมาก็ฝึกฟังเองประมาณ 4 เดือนก็สามารถพูดคุยทางโทรศัพท์ ได้...ครั้งแรกที่พูดโทรศัพท์....เหมือนฝันจริงๆ.....เฝ้าถามตัวเองว่าเราได้ยินและเข้าใจคำพูด โดยไม่ต้องมองปากคนแล้วจริงๆหรือ?? ....แม้ในตอนแรก จะพูดโทรศัพท์ได้แต่เฉพาะคนที่ คุ้นเคยถ้าคนไม่คุ้น จะฟังไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ก็มาคิดว่าเพราะใจเรากลัว.....กลัวว่าจะพูดกับเขา ไม่รู้เรื่องจึงบอกอีกฝ่ายว่าให้พูดช้าๆและพยายามตั้งใจฟังตอบถูกบ้างผิดบ้างแต่คนที่คุยด้วย ก็พยายามช่วยฝึกให้...ได้ฟังเพลงที่เคยฟังตอนเด็กๆ เป็นเพลงเก่าๆ แต่รู้สึกว่าเสียงเพลง เพราะกว่าที่เคยได้ยินมา........บางครั้งถึงกับน้ำตาซึมเมื่อได้ฟังเสียงนักร้องที่ชื่นชอบ แต่ไม่ สามารถได้ยินมานานแสนนานแล้ว...ที่สำคัญที่สุดคือได้กลับไปสอนหนังสืออันเป็นงานที่รัก และ มีความสุขทุกครั้ง ที่ถ่ายทอดความรู้ให้กับนักเรียน โดยเฉพาะสามารถได้ยินทุกคำถาม ของนักเรียนแม้ว่าจะไม่ได้มองหน้านักเรียนก็ตาม.......หลังจากนั้นประมาณ 3 ปี ก็ตัดสินใจ ผ่าหูอีกข้าง ครั้งนี้การฝึกไม่ซับซ้อน แต่ผลที่ได้คือ ดิฉันสามารถฟังเสียงได้ชัดเจนรอบตัว..... ก็พรั่งพรูมากขึ้นความมั่นใจในตัวเองและความสำเร็จก้าวหน้าในหน้าที่การงานก็เพิ่มพูนตาม มา     ดิฉันเรียกสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองหลังจากผ่าตัดประสาทหูเทียมว่า ปาฏิหาริย์เพราะมันยิ่งกว่ามหัศจรรย์มันเป็นสิ่ง ที่ไม่คิดว่าจะเป็นไปได้ แต่มัน..ก็เป็นไปแล้วทุกวันนี้  ได้ยินทุก เสียงที่ไม่เคยได้ยินมานานแสนนาน ได้ทำงานที่ตนเองรักอย่างมี ประสิทธิภาพ...ได้ลบล้าง คำพูดนั้น...ได้รับรู้ความไพเราะของเสียงเพลง อีกครั้ง...มันคือความสุขใจอย่างหาที่เปรียบ ไม่ได้

 

                                                           คุณ ณธษา วีระชาติ

 

 

 

Rate this item
(0 votes)
Last modified on วันจันทร์, 23 ธันวาคม 2556 13:19
ณธษา วีระชาติ
เสียงติ๊ก..ติ๊ก.. หันไปมองรอบห้องอยู่นานเพราะไม่รู้ว่าเสียงอะไร
ด.ช.พงษ์อุทัย สำราญคง
หลายคนที่บอกให้เก็บเงิน 8-9 แสน ไว้สร้างโอกาสทางการศึกษา ถึงวันนี้ฉันบอกได้แค่ว่า โอกาสทางการศึกษาจะเกิดขึ้นได้อย่างไรถ้าแกไม่ได้ยินและดีใจที่ตัดสินใจไม่ผิดเลย
ภัคจิราพร เจริญพันธุ์
การได้ยินเสียงต่างๆ ดีขึ้น การฟังดีขึ้นมาก เมื่อครูถามคำถามโดยไม่เห็นปาก ก็สามารถตอบได้